Bayram yaxınlaşırdı. Qurban bayramı. Uşaqlar yeni paltar istəyirdi. Arvad deyirdi: “Ət almalıyıq, qonaq gələcək”. Mən də düşünürdüm: “Nə ilə?”. İşdə maaşları gecikdirmişdilər. Mən fəhləyəm, tikintidə çalışıram. Ayda 550 manat. Kirayə 200, işıq 50, internet 30, qaz 20. Qalanı çörəyə, südə, uşaq bezinə. Bayrama az qalmışdı, cibimdə cəmi 40 manat var idi.

Həmin axşam arvad uşaqları yatırtdı. Mən də oturub telefona baxırdım. Darıxırdım. Birdən bir dostumun statusunda gördüm: “Uduşlar, uduşlar”. Altında şərh yazmışdı: “Yeni qeydiyyatdan keçin, bonus alın”. Ağlımdan keçirdi: “Nə olacaq, cəhd edim”. Axtardım “qeydiyyat mostbet” yazdım. Birinci linkə toxundum.

Səhifə açıldı. Qeydiyyat düyməsi böyük idi. Adımı, soyadımı, telefonumu yazdım. Şifrə qoydum. Bir SMS gəldi, onu da daxil etdim. Vəssalam. Qeydiyyat mostbet tamamlandı. Hesabım hazır idi. Gördüm ki, 35 manat bonus verirlər, heç pul qoymadan. Ürəyim bir az oynadı. Dedim: “Yaxşı, bu bonusu oynayım, udsam da udmasam da zərərim yox”.

Oynamağa başladım. Slotlardan birini seçdim – “The Dog House”. İtlər, evlər, sümüklər. Çox gülməli idi. Uşaqların cizgi filmlərini xatırladırdı. Bonus 35 manat idi. Bir neçə dəqiqə oynadım, 32-yə düşdü. “Dedim, bəsdi”. Amma içimdən bir səs dedi: “Bir az da”. Oynadım, 28-ə düşdü. Az qala çıxırdım. Birdən ekranda üç ev bir sıra düşdü. Bonus oyunu açıldı. 10 pulsuz fırlanma. Hər fırlanma 1 manat. Birinci fırlanma – 4 manat. İkinci – 2. Üçüncü – 6. Dördüncü fırlanmada 18 manat gördüm. Qışqırmamaq üçün əlimi ağzıma qoydum. Axırıncı fırlanmada məbləğ dayandı: 114 manat.

Balansda 114 manat. Əllərim titrəyirdi. Tez çıxarış etdim. Pul kartıma düşdü. Dərhal arvadımı oyatdım. Dedi: “Nə olub, xəstəsən?”. Dedim: “Yox, bayram oldu”. Danışdım. Əvvəl inanmadı. Sonra kartı göstərdim. Oturdu yerində. Ağladı. Yaxşı ağlama idi.

Səhər tezdən durduq. Uşaqları götürüb getdik “Bağlamalar” dükanına. Böyük oğlum Ömərə “Lego” aldıq. Kiçik qızım Zəhraya oyuncaq ev. Arvadıma yeni çəkmə. Özümə isə bir köynək. Yolda ət də aldıq. 3 kilo qoyun əti. Evə gəldik. Arvad bayram xonçası düzdü. Uşaqlar oynayırdı. Mən oturmuşdum, baxırdım. Düşünürdüm: 35 manatlıq bonus bu sevinci gətirdi? Buna dəyərdi.

Həmin gündən sonra bir qayda qoydum. “Qeydiyyat mostbet” elədim, amma indi artıq bilirəm nə edəcəyimi. Ayda bir dəfə, maksimum 20 manat. Yalnız bayramlar ərəfəsində, yalnız lazım olanda. Udanda dayanıram, uduzanda da hirslənmirəm. Çünki anladım ki, ən böyük uduş ailəmin gülən üzüdür.

Dostum Sənan soruşdu: “Hələ də oynayırsan?”. Dedim: “Bəli, amma fərqli”. Sual verdi: “Nə fərqi?”. Dedim: “Əvvəl pul üçün oynayırdım. İndi həyəcan üçün”. Doğrudu. Pul ikinci plana düşüb. Mənə həyəcan lazımdır. Adi həyatın monotonluğundan qaçmaq üçün bir az adrenalin. Və bu, işləyir.

Üç ay sonra yenə girdim. 10 manat atdım. Oynadım, 70 manat qazandım. Yarısını banka qoydum, yarısı ilə ailəni kinoya apardım. “Əqrəb” filmi idi. Uşaqlar çox sevindi. Arvad ictimai yerdə əlimi tutdu. Dedi: “Sağ ol”. O iki söz hər şeyə dəyərdi.

İndi mən hər dəfə “qeydiyyat mostbet” sözlərini eşidəndə gülümsəyirəm. Çünki o sözlər mənə bir bayram hədiyyə etdi. Mən o hədiyyəni qəbul etdim. Amma qumar aludəçisi olmadım. Qaydaları öyrəndim. Limitləri tanıdım. Və ən vacibi – dayanmağı bacardım.

Bu gün tikintidə işləyirəm, tozlu paltarlarla evə gəlirəm, uşaqlar qucağıma atılır. Arvad çay qaynadır. Yemək iyi gəlir. Həyat davam edir. Hər şey qaydasındadır. Və mən bilirəm ki, bir klik, bir “qeydiyyat mostbet”, bir az şans – bəzən bunlar həyatın ən gözəl günlərini yarada bilər. Sadəcə nə vaxt dayanacağını bilmək lazımdır. Mən bilirəm. Dayanıram da. Gülümsəyərək.